سکوت را مي شکنيم، به ياري ياران دبستاني در بند مي شتابيم

خبرنامه تربیت معلم:انجمن هاي اسلامي دانشگاه هاي تهران با انتشار بیانیه ای اعلام کردند در اعتراض به وضعیت دانشجویان دربند دست به روزه  سیاسی خواهند زد. در این بیانیه آمده است: “در اين گرماگرم انتخابات كه پاياني ندارد دفاع از آزادي و دانشجويان در بند را وظيفه خود مي دانيم و در اعتراض به روزها حبس و انفرادي همكلاسي هايمان يك هفته را با روزه سياسي با ياد آنان كه در زندان اعتصاب غذا كردند تا تن به اعترافات مجعول ندهند، سپري خواهيم كرد. دوشنبه ۷ ارديبشهت آغاز روزه سياسي است و ما به ياري دانشجويان در بند در اين ظلمات و سكوت سنگين مي شتابيم.”

متن این بیانیه به شرح زیر است:

اين روزها حكايت دانشگاه و دانشجو‏‏ داستان مظلوميت نسلي آرمان خواه است كه جزء تغيير وضع موجود و تحقق آزادي و دموكراسي بر هيچ چيز قسم نخورده. چهار سال دولت مهرورزي براي آزادي خواهان در دانشگاه چنان درد ها و زخم هاي عميقي بر جاي گذاشته كه نشان تازيانه ها هيچ گاه از اذهانمان نخواهد رفت. غصب كنندگان كه انجمن هاي دانشجويي را به يغما بردند‏، مزدوراني كه سناريوهاي تكراري و شكست خورده برايمان نوشتند و دانشجوياني كه از ادامه تحصيل بازماندند، داغ هايي ست بر جبين آنان كه سر سازش با زورگويان را ندارند و جفا را بر نمي تابند.

نزديك به سه ماه از بازداشت دانشجويان دانشگاه اميركبير، تربيت معلم و تهران مي گذرد. تلاش براي آزادي آنان منجر به بازداشت شوراي مركزي تحكيم وحدت و خانواده هايشان در مقابل زندان اوين شد. درخواست براي آزادي آنان نه تنها نتيجه اي در پي نداشته كه متحجران هر روز بيش از پيش مي گيرند و مي برند. شكنجه و آزار جسمي و روحي دانشجويان براي پر كردن مصاحبه هاي تلويزيوني جعلي كه در نتيجه نود روز انفرادي و بازجويي هاي پياپي تهيه شود از نظر همه آزادي خواهان و دانشجويان محكوم است. دانشجويان دانشگاه اميركبير كه دفن شهدا و پادگاني ساختن دانشگاه را برنتافتند روز هاي بسيار سختي را تنها به جرم اعتراض در ميان ديوار هاي بلند اوين مي گذرانند. هر روز خبري از وضعيت وخيم جسمي آنان به گوش مي رسد و هر روز يكي ديگر از اعضاي انجمن اميركبير را بازداشت مي كنند. دانشگاه تربيت معلم نيز به جرم اعتراض و انتقاد و روزها تحصن نيز نه تنها سركوب شد كه امروز يكي از اعضاي انجمن اين دانشگاه بيش از دو ماه است كه در بند است.

ما دانشجويان بيش از اين سكوت در مورد ياران دبستاني مان را بر نمي تابيم. در اين گرماگرم انتخابات كه پاياني ندارد دفاع از آزادي و دانشجويان در بند را وظيفه خود مي دانيم و در اعتراض به روزها حبس و انفرادي همكلاسي هايمان يك هفته را با روزه سياسي با ياد آنان كه در زندان اعتصاب غذا كردند تا تن به اعترافات مجعول ندهند، سپري خواهيم كرد. دوشنبه ۷ ارديبشهت آغاز روزه سياسي است و ما به ياري دانشجويان در بند در اين ظلمات و سكوت سنگين مي شتابيم.

به ياد دانشجويان در بند:

مجيد توكلي/ حسين تركاشوند/ اسماعيل سلمانپور/ كوروش دانشيار/ عباس حكيم زاده/ احمد قصابان/ مهدي مشايخي/ نريمان مصطفوي/ ياسر تركمن/ مسعود دهقان/ شبنم مددزاده/ محمد پورعبدالله

آن‌جا که عشق
 غزل نيست
 که حماسه‌يي ست
 هر چيز را
 صورت ِ حال
 باژگونه خواهد بود
 زندان
 باغ ِ آزاده مردم است
 و شکنجه و تازيانه و زنجير
 نه وهني به ساحت ِ آدمي
 که معيار ِ ارزش هاي اوست

۶ ارديبهشت ماه ۱۳۸۸

انجمن اسلامی دانشجویان دموکراسی خواه دانشگاه تهران
انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه خواجه نصیر
انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه تربیت معلم تهران
انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه آزاد-واحد کرج
کانون دانشجویان مسلمان دانشگاه آزاد-تهران مرکز
انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه امیرکبیر
انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه علامه طباطبایی
انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه شهید عباسپور

بیانیه دفتر تحکیم وحدت در اعتراض به ادامه بازداشت دانشجویان و ورود نیروی انتظامی به دانشگاه تربیت معلم

شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت با صدور بیانیه ای نسبت به ادامه بازداشت دانشجویان اعتراض کرد. در این بیانیه به اشاره ادامه بازداشت ۱۰ دانشجوی دانشگاه امیرکبیر، ۱ دانشجوی دانشگاه تربیت معلم و ۱ دانشجوی دانشگاه تهران آمده است: جرم دانشجویان این است که چرا دانشگاه را پادگان نمی خواهید؟ چرا دروغ های دولت نهم را افشاء می کنید؟ چرا چشمتان را بر دروغ های “عامل تبعیض و فساد” نبستید؟ اینها دلایل حبس و تعلیق و به بند کشیدن عزیزانمان است. “چرا اعتراض می کنید؟” این شاه بیت مطلب است.

متن کامل این بیانیه به شرح زیر است:

گر چه مسلخ را قناريان عاشق سكني شده است. گر چه پنجره ها رو به تهي باز مي شوند و درختان را شور بهار مرده، گرچه صداي پاي هيچ سوار عاشقي خواب جاده را بر نمي آشوبد و ثانيه ها را رمق زنده ماندن نيست، گر چه شكوه دلاوري مرده، بغض حنجره هايمان را ميهمان اند و سوداي هيچ شرري در شريان هاي خشكيده ي بودن مان نيست ولی دریغا اگر شور انسانیت لحظه ای از دل هایمان و شوق آزادی لحظه ای از برابر دیدگانمان رخت بر بندد.

حدود دو ماه از بازداشت دوستانمان عباس حکیم زاده، نریمان مصطفوی، مهدی مشایخی و احمد قصابان می گذرد. بازداشت این دانشجویان در شش اسفند ماه گذشته در حالی روی داد که دانشجویان شجاع پلی تکنیک انتقاد خود را نسبت به سوء استفاده از شهدا با دفن پیکر آنان در دانشگاه نشان دادند. اما این بهانه ای شد برای برخورد با دانشجویانی که در آن ماجرا حضور نداشتند ولی باز هم دستبند ظلم و بی عدالتی بر دستانشان نشست و انفرادی سلولهای اوین نصیبشان شد. این در حالی بود که پیش از آن مجید توکلی، کوروش دانشیار، اسماعیل سلمانپور و حسین ترکاشوند نیز به بهانه حضور در محل برگزاری بزرگداشت مهندس بازرگان بازداشت شده بودند.

جرم دانشجویان این است که چرا به فضای خفقان در دانشگاه اعتراض کردید؟ چرا بعد از اینکه با بلدوزر دفتر انجمن تان را با خاک یکسان کردیم باز زنده اید و اعتراض می کنید؟ چرا دانشگاه را پادگان نمی خواهید؟ چرا دروغ های دولت نهم را افشاء می کنید؟ چرا چشمتان را بر دروغ های “عامل تبعیض و فساد” نبستید؟ اینها دلایل حبس و تعلیق و به بند کشیدن عزیزانمان است. “چرا اعتراض می کنید؟” این شاه بیت مطلب است.

بازداشت هشت دانشجو از یک دانشگاه نتوانست احساس نفرت و کینه ورزی اقتدارگرایان و تمامیت خواهان نسبت به دانشگاه امیرکبیر را ارضا نماید و نیروهای امنیتی یاسر ترکمن، عضو دیگری از انجمن اسلامی این دانشگاه که پیگیر وضعیت دانشجویان بازداشت شده بود را نیز بازداشت کردند. آنان که پس از ماه ها فشار به دانشجویان زندانی به نتیجه و اعترافات مجعول دست نیافتند، سراغ مسعود دهقان عضو سابق انجمن اسلامی امیرکبیر رفتند. بازداشت یک فرزند شهید آن هم به اتهام اعتراض به تدفین شهدا در دانشگاه ها و پادگانی ساختن فضای دانشجویی لکه ننگی است که تا ابد بر پیشانی دولت مهرورز خواهد ماند.

دو ماه است که عباس حکیم زاده عضو شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت برای اعتراف های مجعول تحت فشار است و اگر اینگونه نیست پس چه بی رحمی و قانون گریزی گزافی است که نگذاشته اند وی حتی یک بار با خانواده اش صحبت کند؟ اگر فشار و شکنجه روحی و شاید هم جسمی برای گرفتن اعتراف نیست پس چه چیزی باعث شده این فرزندان شجاع دانشگاه همچنان در بند و حصر بمانند بی هیچ چشم اندازی از آزادی؟

قریب دو ماه از  بازداشت شبنم مدد زاده عضو انجمن اسلامی دانشگاه تربیت معلم می گذرد و پاسخ مناسبی در خصوص وضعیت وی به خانواده اش داده نشده است. در روزهای گذشته نیز  نیروهای انتظامی وارد دانشگاه تربیت معلم کرج شده و در اقدامی خودسرانه با شلیک تیر هوایی به تهدید و ارعاب دانشجویان پرداخته است. تاخت و تاز این چنینی نیروهای انتظامی دانشگاه را تبدیل به عرصه اعتراضات حق طلبانه دانشجویان نموده و در ذهن ها روز های تلخ هجده تیر را که نیروهای انتظامی درهای دانشگاه را به روی خود باز دیده و امنیت را از دانشجویان ربودند، یادآوری می کند. ورود نیروهای امنیتی و انتظامی به فضای دانشجویی امری غیرقانونی و محکوم است و عاملین این حرکات گستاخانه باید محاکمه و مجازات شوند. همچنین محمد پور عبدالله نیز که  از دانشجویان طیف چپ میباشد نزدیک به سه ماه است که در بازداشت به سر می برد و مرتبا از زندان اوین به قزل حصار و بالعکس منتقل می شود. که این اقدامات نشاندهنده افزایش فشار به وی جهت پذیرفتن اتهامات واهی است.

این در حالی است که آقای رئیس جمهور مهرورز بعد از ماه ها حبس رکسانا صابری به دلیل فشارها (یا بده بستان های) بین المللی به فکر افتادند این موضوع را پیگیری کنند. چه خوب! ولی یادمان نمی رود که موسم انتخابات است و خوش رقصی هایی اینچنین شاید از شدت خشم فعالین حقوق بشر بکاهد. اما کجاست عدالت ورزی مدعای آقایان که ببینند دانشجویان دربند به چه جرمی روزهایشان را با مرور دیوارهای انفرادی به شب می رسانند؟ فعالین و گزارشگران حقوق بشر کجایند که چنین ظلم و اجحافی در حق این دانشجویان شایسته ثبت در تاریخ است.

 اسماعیل سلمانپور، یکی از بازداشت شدگان، را دیده اند که با سر تراشیده و بدنی نحیف و هوشیاری اندک در درمانگاه اوین بستری است. آیا نباید نگران شکنجه آنان باشیم؟ چه اعتراف و توبه نامه ای از آنان می خواهند که چنین مقاومت کرده اند و جسم شان چنین نزار شده؟ می خواهید بگویند که با اعتراض به تجاوز و تعرض به دختران دانشجو و یا سوال از رئیس جمهور می خواسته اند انقلاب مخملین کنند؟ می خواهید بگویند اشتباه کردیم، دولت نهم تماماً‌ مهرورز، عدالت پیشه و صادق است؟

تا کی قرار است تاوان سوء مدیریت ها، جنگ طلبی ها و دشمن تراشی حاکمان را دانشجویان منتقد و معترض بپردازند؟ تا کی قرار است با سناریوچینی های مضحک، فرزندان این ملت را به تاریکی سرد سلولهای انفرادی بسپارید و خیال باطل کنید که فتنه ای خاموش کرده اید حال آنکه پرونده سازی هایتان را خود گویید و خلق بدانها می خندد. چیزی که در این بین فسرده می شود تن عزیزانی است که عریانی پادشاه را به سخره فریاد زده اند. هوشیاران می دانند که  ظلم مجال دوام نخواهد یافت و این سنت بر جریده تاریخ ثبت است.

بارها گفته ایم و شما اگر فراست می داشتید تا حال دانسته بودید که سرکوب و حذف دانشجویان منتقد، بستر اعتراض را گسترده تر و نهال ظلم ستیزی را پربارتر می کند. اگر سرکوب و فشار نتیجه مطلوب تاریک اندیشان را به دنبال داشت در طول ۴ سال سردمداری دولت نهم که از ابتدا کمر به قتل دانشگاه بسته بود می بایست خمودگی و رخوت بر دانشجویان منتقد مستولی  می شد، حال آنکه هر روز جوانه ای نو بر درخت آزادی خواهی این سرزمین بارور می روید و خار چشم مستبدین می شود.

شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت این بار هم به مسئولینی که امروز بر سریر قدرتند هشدار می دهد که جان آزادیخواهان فسردن و تاوان آزادی خواهی ستادن و مکر پیشه کردن هایتان پاسخی درخور به دنبال خواهد داشت و ما مجالی بیش از این در بند بودن دوستانمان، خصوصا عباس حکیم زاده عضو شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت را تحمل نخواهیم کرد. اعتراف گیری های احتمالی تان سرکنگبینی است که صفرا خواهد فزود و شعله در بر دامن دانشگاه خواهد افکند.

شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت
۴ اردیبهشت ۸۸

کروبی: در رژیم گذشته که فعالیت سیاسی می کردیم و زندان هم می رفتیم اما بعد از بیرون آمدن از زندان به دانشگاه بر می گشتیم و تحصیلاتمان را ادامه می دادیم

کروبی در دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران گفت: قطعا رییس جمهور خواهم بود و تدارکاتچی نخواهم بود. در برابر اجحاف ها از حقوق ملت سکوت نخواهم کرد. همچنین وی افزود حرفی نمی زنم که توانایی انجام ان را نداشته باشم.

ظهر روز گذشته جلسه ی پرسش و پاسخی با حضور آقای کروبی در دانشکده ی علوم اجتماعی دانشگاه تهران برگزار شد. آقای کروبی در ابتدای این مراسم چند دقیقه ای به بررسی اهمیت انتخابات ریاست جمهوری و نقش سرنوشت ساز آن در وضعیت کنونی کشور پرداختند و پس از آن به پرسش های دانشجویان پاسخ دادند.

از همان ابتدای مراسم تعداد زیادی از دانشجویان با در دست داشتن عکس های دانشجویان در بند و حمل پلاکاردهایی با مضمون «دانشجویان زندانی را آزاد کنید»، «حق تحصیل حق مسلم ماست»، «ما خواستار لغو بومی گزینی و سهمیه بندی جنسیتی هستیم»، «آری به چند فرهنگی نه به دولت تک قومیتی » و …  خواستار آزادی یاران دبستانی شان بودند و مطالباتشان را بیان می کردند.

پس از سخنان آقای کروبی یکی از برگزار کنندگان مراسم ضمن خیر مقدم گفتن به ایشان و تشکر از پیگیری های ایشان در مورد وضعیت دانشجویان زندانی گفت امروز دانشگاه و دانشجو مستضعف است. یاران دبستانی مان دربندند، موج احضار دانشجویان به کمیته های انضباطی، تعلیق، محرومیت و ستاره دار کردن دانشجویان هر روز شدت می گیرد، اساتیدی مثل دکتر سروش، کدیور، بشیریه، طباطبایی، سمتی، یوسفی اشکوری، هادی قابل و … یا مجبور به ترک وطن شده اند یا خانه نشین شده اند و یا در زندان به سر می برند. با توجه به اینکه مکانیسم چانه زنی و ریش سفیدی شما تا به حال تاثیر چندانی نداشته است شما چه برنامه ای برای بهبود این وضعیت دارید؟

آقای کروبی در پاسخ به این سوال گفت من اصلا محرومیت دانشجو از تحصیل را نمی پذیرم. ما در رژیم گذشته که فعالیت سیاسی می کردیم محکوم هم می شدیم و زندان هم می رفتیم اما بعد از بیرون آمدن از زندان به دانشگاه بر می گشتیم و تحصیلاتمان را ادامه می دادیم. دانشجو هر کاری هم که کرده باشد نباید از تحصیل محروم شود. در این راستا حتما وزیرانی را انتخاب می کنم که از این به بعد دانشجوی محروم از تحصیل و ستاره دار نداشته باشیم. وی در ادامه با ابراز تاسف عمیق از بازداشت این دانشجویان ابراز امیدواری کرد به زودی شاهد آزادی آنان باشیم.

وی در پاسخ به سوالی مبنی بر اینکه آیا اگر لازم باشد برای حفظ نظام تمام جمعیت این سالن را دستگیر کنید این کار را می کنید یا نه؟ گفت من معتقدم حفظ نظام از اوجب واجبات است و اگر محرز شود فردی در جهت براندازی نظام در تلاش است بله او را دستگیر می کنم اما رسیدن به این اطمینان راحت نیست و نمی شود در اثر تنگ نظری و نداشتن سعه ی صدر کسی را دستگیر کرد و در زندان نگه داشت. من به نظام معتقدم و به آزادی هم اعتقاد دارم ولی جایی که آزادی بخواهد از خط نظام منحرف شود ایستاده ام و در این مورد امتحانم را هم پس داده ام. اما اینکه هر تحجر و بی عدالتی را به اسم اسلام و نظام بپذیرم هم بر نمی تابم.
 
چند نفر از حاضران در سالن سوالاتی در باره ی فدرالیسم و حق تحصیل به زبان مادری و موضع ایشان و برنامه های عملی شان درباره ی رفع تبعیض از اقوام و اقلیت های مذهبی پرسیدند که وی در پاسخ گفت یکی از وظایف اصلی رئیس جمهور اجرای اصول قانون اساسی است و من تلاش می کنم اصل ۱۵ قانون اساسی را اجرا کنم و اگر در این راه موانعی بود صادقانه با شما حرف خواهم زد. در مورد کابینه هم درست است که  بیست و چند انتخاب بیشتر ندارم اما جوری انتخاب می کنم که احساس کنند در کابینه حضور دارند. در عین حال با افزایش اختیارات استانداری ها و شورا ها می توان در جهت رفع تبعیض از اقوام مختلف تلاش کرد.

ایشان در پاسخ به سوال های مکرری با این مضمون که برای دانشجویان زندانی چه می کنید گفت:  من می توانم پیگیری و اعتراض کنم، وارد گفتگو و مذاکره برای آزادی یا ملاقات آنها با خانواده هایشان یا مسائلی از این قبیل شوم همانطور که تا به حال هم به طور مستمر این کارها را کرده ام، اما آزادی آنها دست من نیست، من فقط می توانم اعتراض کنم.

در کنار سوالات بسیاری که به وضعیت دانشجویان زندانی دانشگاه امیرکبیر، شبنم مددزاده و محمد پورعبدالله می پرداختند اولویت بعدی سوالات به وضعیت زنان در جامعه و به ویژه در دانشگاه اختصاص داشت و دانشجویان خواستار اعلام موضع ایشان درقبال سهمیه بندی جنسیتی، بومی گزینی جنسیتی و هتک حرمت دانشجویان دختر در دانشگاه ها توسط مسئولان دانشگاه و  گشت ارشاد شدند که وی گفت: من بومی گزینی را اصلا قبول ندارم. هر کس در هر جای این کشور زندگی کند باید امکان تحصیل در دانشگاه های بهتر و معتبر تر را داشته باشد. در مورد بومی گزینی و سهمیه بندی جنسیتی هم به همین ترتیب. وی در ادامه گفت من همیشه به این معترض بوده ام که چرا در خبرگان رهبری و شورای نگهبان خانم ها حضور ندارند و معتقدم زنان هم می توانند در عرصه ی ریاست جمهوری وارد شوند. در عرصه های اجتماعی ، فرهنگی و سیاسی هم برنامه های جدیدی برای خانم ها دارم.

وی در مورد گشت ارشاد افزود: از فردای رئیس جمهور شدن من گشت ارشاد جمع خواهد شد. من وزیری انتخاب خواهم کرد که جانشینی نیروهای انتظامی از طرف رهبر به او واگذار شود و از الان می دانم که این وزیر با گشت ارشاد مخالف خواهد بود.

ایشان در بخش دیگری از سخنانش گفت من ۲۰ سال است گفته ام که با نظارت استصوابی مخالفم البته الان که دیگر بحث استصواب نیست و همه چیز در دست شورای نگهبان است به طوری که ناظران کنترل اجرا را به دست گرفته اند. وی در پاسخ به سوال یکی از اعضای انجمن دموکراسی خواه دانشگاه تهران که پرسید چه تضمینی هست که شما مثل خاتمی نباشید گفت: من تدارکاتچی نیستم و اگر رئیس جمهور شوم از همه ی اختیاراتم به نحو احسن استفاده می کنم و در جاهایی هم که در اختیار من نیست شفاف حرف می زنم و کلی گویی نمی کنم.

وی در پایان با اشاره اینکه در جمهوری اسلامی سه قوه ی مستقل از هم داریم و رئیس جمهور اختیارات محدودی دارد و نمی تواند در امور مربوط به سایر قوا تصمیم گیرنده باشد، سه نکته ی مهم را مطرح کرد و گفت: نکته ی اول این است که قول می دهم از اختیاراتم به عنوان رئیس جمهور به بهترین وجه استفاده کنم. نکته ی دوم اینکه در مورد بخش هایی که به سایر قوا مربوط است هم قول می دهم با گفتگو و تعامل تاثیر گذار باشم و از قدرت آنها و نیز رهبری نظام برای حل مسائل استفاده کنم. و نکته ی آخر اینکه اگر می خواهید ببینید راست می گویم یا نه پرونده ام را بررسی کنید و ببینید تا به حال به همه ی حرف هایی که زده ام پایبند بوده ام. اینبار هم حرف های دور از ذهنی نزده ام و سنگ بزرگ بر نداشته ام، حرفهایی زده ام که می توانم به آنها عمل کنم و پای همه ی آنها ایستاده ام.

خبرنامه تربیت معلم:

ظهر روز گذشته دانشجویان پردیس کرج دانشگاه تربیت معلم در اعتراض به ورود نیری انتظامی و تهدید دانشجویان با سلاح گرم دومین تربیون آزاد  و تجمع خود را برگزار کردند.
 
یک شنبه شب هفته ی گذشته دانشگاه تربیت معلم شاهد ورود نیروهای انتظامی به صحن دانشگاه و ضرب شتم و تهدید علنی دانشجویان توسط آنان بود. در اعتراض به این حضور غیرقانونی و توهین صورت گرفته به دانشگاه و جامعه ی دانشجویی، دانشجویان معترض ظهر روز دوشنبه ی گذشته با برگزاری تریبون ازاد و تجمعی مسالمت آمیز با صدور قطعنامه ای خواهان عذرخواهی رسمی سردار احمدی مقدم فرمانده کل نیروهای انتظامی و موضع گیری صریح و شفاف وزیر علوم شدند و تا روز شنبه ۵ اردیبهشت ماه به مسئولین فرصت دادند خواسته های دانشجویان را پیگیری کرده و جامه ی عمل بپوشانند.
 
لازم به ذکر است ریاست دانشگاه با حضور در تربیون هفته ی گذشته حمایت کامل و قاطع خود را از اعتراض دانشجویان اعلام داشت و خواسته های دانشجویان  به حق آنان دانست.
 
با این حال مسئولین دانشگاه درروز چهار شنبه با برگزاری جلسه ای صوری قصد نقض پیمانی را داشتند که در روز یکشنبه با دانشجویان بسته بودند. در این جلسه که با حضور هیئت رئیسه ی دانشگاه، فرمانده کل نیروهای انتظامی کرج، چند تن از اساتید، نماینده های تشکل های دانشجویی، شورای صنفی و چند تن از حاضرین در حادثه برگزار شد ریاست دانشگاه و فرمانده نیروی انتظامی کرج از قبول خواسته های دانشجویان سر باز زدند و به طور ضمنی خواسته های دانشجویان را غیر معقول و غیر عملی دانستند.
 
در تریبون آزاد روز گذشته ۵ اردیبهشت ماه، که در مقابل سلف سرویس دانشگاه و با حضور حدود ۸۰۰ تن از دانشجویان صورت گرفت، در ابتدا یکی از دانشجویان حاضر در جلسه ی مذکور که خود در زمان حضور نیروی انتظامی با سلاح گرم تهدید شده بود، با تشریح جلسه ی صوری ریاست دانشگاه اعلام کرد که دانشجویان بر سر خواسته های خود هستند و اقدامات بعدی شان در همین راستا حق محورانه  پابرجاست.
 
در ادامه یکی از دانشجویان با عنوان کردن تقدم جامعه ی دانشجویی بر سایر جوامع انسانی جامعه این قشر را قشری پویا و همیشه زنده خواند و گفت فرهنگ سیاسی هر جامعه وامدار فرهنگ دانشجویی آن جامعه است. وی با اشاره به این مطلب که حاکمیت و قانون از آن مردم هستند اضافه کرد که جامعه ی دانشجویی بار سنگینی را بر دوش می کشد چرا که فرهنگ سیاسی اجتماعی هر جامعه را جامعه ی دانشجویی آن جامعه تعریف می کند.
 
سپس یکی دیگر از دانشجویان، با تشریح فضای دانشگاه، اتفاقات اخیر را نه تنها نتیجه ی اهمال مسئولین بلکه اهمال دانشجویان و جامعه ی دانشجویی نیز دانست. وی با اشاره به بزگترین تحصن ۳۰ سال گذشته که در خردادماه گذشته با حضور بیش از ۴۰۰۰ تن از دانشجویان و در طول ۱۲ روز در دانشگاه تربیت معلم انجام گرفت، وضعیت کنونی را اسفناک دانست. وی سکوت در برابر بازداشت های خودسرانه ی داتشجویان که از شهریور ماه آغاز شد را مهم ترین عامل سوء استفاده ی مسئولین از فضایی دانست که دانشجویان با اهمال و سهل انگاری و کوته نظری آن را ایجاد کرده اند. وی با اشاره به ۶۶ امین روز بازداشت شبنم مددزاده عنوان کرد که با وجود علم به این مسئله که تمامی مراحل بازداشت غیرقانونی بوده و واهی بودن اتهامات بر همه روشن بوده است سکوت جامعه ی دانشجویی را یکی از اصلی ترین عوامل تداوم بازداشت شبنم مددزاده و سایر دانشجویان دربند دانست. در ادامه وی با اشاره به وضعیت نگران کننده ی اسماعیل سلمان پور که بنا به آخرین اخبار تحت شکنجه برای اعتراف تلویزیونی قرار دارد دانشجویان را در مورد شرایط اسفناک آگاه کرد. 
 
در پایان جلسه  عده ای با پخش بیانیه  ای جعلی به اسم انجمن اسلامی دانشجویان (تاسیس ۱۳۴۹)  قصد سوء استفاده از جو موجود را داشتند که در پی این مسئله  مهران عباس زاده دبیرکل انجمن اسلام دانشجویان (تاسیس ۱۳۴۹) با تکذیب پخش هرگونه بیانیه در تریبون آزاد اعلام کرد که بیانیه ی حاضر هیچ ارتباطی با انجمن اسلامی دانشجویان ندارد.
 
دانشجویان در خاتمه حق پیگیری و رسیدگی به خواسته هایشان را محفوظ داشته و اعلام کردند که تا برآورده شدن خواسته های مطروحه در قطع نامه ی پایانی تریبون قبلی، ساکت نخواهند نشست و برنامه های خود را متعاقبا اعلام خواهند کرد.

دانشجویان دانشگاه های تهران روزه ی سیاسی برگزار میکنند

هفته ی گذشته جلسه هفتگی شورای تهران دفتر تحکیم وحدت با حضور اعضای انجمن های اسلامی دانشگاه های شهر تهران برگزار گردید. در این جلسه کمیته ی پیگیری وضعیت دانشجویان دربند و همچنین کمیته انتخابات گزارشی از اقدامات انجام شده ارائه نمودند.

عزت تربتی از اعضای هیئت رئیسه شورای تهران دفتر تحکیم وحدت با بیان این مطلب به خبرنامه امیرکبیر افزود: ” همچنین پس از بحث و بررسی پیرامون وضعیت دانشجویان در بند دانشگاه پلی تکنیک و تربیت معلم، دانشجویان اعتراض خود را نسبت به ادامه ی این بازداشت ها ابراز نمودند و در نهایت نیز تصمیمی مبنی بر برگزاری روزه سیاسی در دانشگاه های تهران در هفته ی جاری گرفته شد.”

در این جلسه همچنین یکی از دانشجویان دانشگاه امیرکبیر با ابراز نگرانی از گسترده شدن دامنه ی بازداشت دانشجویان این دانشگاه گزارشی از نحوه ی بازداشت آقای مسعود دهقان از اعضای سابق انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه پلی تکنیک که خود نیز در سال های گذشته عضو هیئت ریسه شورای تهران دفتر تحکیم وحدت بوده است، ارائه نمود.

تربتی افزود: “اعضای شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت نیز با بیان خبر دیدار خود با مهدی کروبی گزارشی از این جلسه به شورای تهران دفتر تحکیم وحدت ارائه کردند و اعلام نمودند در روزهای آینده نیز دیدار با سایر کاندیدای اصلاح طلبان را در دستور کار خود قرار داده اند.”

خبرنامه امیرکبیر

موسوی در دانشگاه فردوسی مشهد و در جمع دانشجویان دانشگاه های مشهد و اعضای انجمن های اسلامی دانشگاه های شرق کشور و در حضور خانواده های احمد قصابان و عباس حکیم زاده ، دو تن از دانشجویان زندانی دانشگاه امیر کبیر، گفت:«چرا مسئولان باید با نگاه امنیتی به اظهار اندیشه و انتقاد دانشجویان بهترین جوان ها ودانشجویان را بازداشت کنند؟»

در ابتدای این جلسه که دانشجویان مکررا شعار های « دانشجوی زندانی ازاد باید گردد» ، « قصابان ، حکیم زاده آزاد باید گردند » و «مرگ بر دیکتاتور» را فریاد میزدند، میر حسین موسوی در ابتدای سخنانش به وجود آزادی در صدر انقلاب و برگزاری مناظره ها در تلوزیون اشاره کرد . که این سخنان وی با شعار «جمهوری اسلامی آزاد باید گردد» دانشجویان همراه شد...

سلول انفرادی؛ چه آن را دریچه‌یی باشد به نزدیک سقف و چه آن‌که دریچه‌یی کوچک به پایین در داشته باشد، تا غذای‌ات را از آن بدهند، چه در آن شیر آب دست‌شویی باشد و چه نباشد، چه هر چند ساعت یک‌بار بیایند و از سوراخ بالای در نگاه‌ات کنند که در چه حالی و بلایی بر سر خودت نیاورده‌یی، چه لامپی در آن باشد که همیشه روشن باشد و یا گه‌گاهی خاموش‌اش کنند… هر چه و هر چه که باشد، مصداق بارز شکنجه است…

در سلول انفرادی با جهان واقعی بی‌ارتباطی خاصی وجود دارد، هیچ خبری به زندانی نمی‌رسد، هیچ ارتباطی با دنیای بیرون وجود ندارد، هیچ وسیله‌یی برای حتا سرگرمی در آن نیست، هیچ نوشته‌یی نیست که بخوانی، اگر باشد قرآنی است و مفاتیحی که اگر روزی فرصت کنی هفت‌بار جوشن‌کبیرش را برای ده روز متوالی بخوانی، تا مدعیان کلیددار بهشت اراده نکنند، دری به رحمت به روی‌ات باز نمی‌شود… در این فضا ذهن زندانی خالی می‌شود، تنها راه چاره رهایی است، زندانی دست به هر چیزی می‌زند، از فکر خودکشی گرفته تا خودفروشی (نه از نوع جسمی اش) از ایستاده‌گی تا سر حد مرگ و از شکستن و شنیدن صدای زاری. همین جا است که سلول انفرادی مصداق بارز شکنجه است…

زندانی زیر این فشار است و جلسه‌های بازجویی صدها فشار دیگر روی زندانی می‌گذارد؛ او تهدید می‌شود، کتک می‌خورد، دروغ می‌شنود، گاهی مجبور می‌شود صدای مادرش را بشنود، گاهی مجبور می‌شود برای دوست‌اش نگران شود، گاهی به شک می‌افتد که ای وای چه قوم الظالمینی بودم من (به تازه‌گی که «مضلین» هم می‌شوند)، گاهی استحاله می‌شود، گاهی اماله می‌شود و یا تهدید به اماله می‌شود، گاهی از بینی‌اش خون می‌آید، گاهی صورت‌اش سرخ می‌شود، گاهی دل‌اش خون می‌شود، گاهی با لوازمی جدید آشنا می‌شود، گاهی در برابر دوربین‌های تلویزیونی قصه‌ی شب می‌گیرد… همین‌جا است که سلول انفرادی می‌شود مصداق بارز شکنجه…
گاهی سلول انفرادی طولانی می‌شود، طول روزهای‌اش و تاریکی‌‌ی شب‌های‌اش؛ و گاهی مدت هفته‌های‌اش و در بسیار؛ تعداد ماه‌های‌اش. و در این گیر و دار و سکوت مرگ‌آور، زندانی باید فکر کند که آیا باید پای برگه‌یی یا برگه‌هایی را امضا کند که: «مطالب فوق را در صحت سلامت جسمی و روحی تایید می‌کنم» یا نه؟ و یا بهتر این‌که آیا قبول می‌کند که پرونده‌یی داشته باشد، آن هم از نوع قطورش یا خیر؟ که البته بهتر است قبول کند یا مجبور به قبول کردن بشود؛ اگر نه، یا فریادهای چند اتاق آن‌طرف‌تر بیش‌تر بلند می‌شود یا از تنها نعمت جهان که دیدن کسی است به نام «بازجو» شاید برای روزها و هفته‌ها کفران نعمت تلقی شود… پرونده باید کامل شود؛ آن نام‌نبرده و به خاطر چشم‌بند نادیده، آخر شغل‌اش این است، از این راه ارتزاق می‌کند و یک در دنیا و صد در آخرت می‌گیرد…

۹ دانش‌جوی دانش گاه پلی‌تکنیک بیش از دو ماه است که به سلول انفرادی‌اند، به رسم «سلول انفرادی» ارتباطی با دنیای خارج ندارند، به همین رسم و به دنباله‌ی آن از دیدار خانواده و داشتن وکیلی که کمک‌شان باشد محروم‌اند، هنوز اتهام مشخصی ندارند، چرا که اتهام‌ها بعد از این «بازداشت موقت» که برخی از تبهکاران همین قدر به زندان محکوم می‌شوند، تفهیم می‌شود. خبر‌ها از شرایط بد روحی و جسمی آن‌ها حکایت دارد. کم‌تر شنیده شده که موی سر یک زندانی آن هم در سلول انفرادی از ته تراشیده شده باشد، اما در مورد اسماعیل سلمان‌پور شده، که «هوش‌یاری و تمرکز مناسب برای آگاهی از محیط پیرامون خود را نداشته» همین‌جا است که سلول انفرادی نقض آشکار حقوق‌بشر است. وقتی محمد پورعبدالله را از قزل حصار کرج تا سلول انفرادی اوین تهران می‌آورند تا آن برگه‌ها که امضا نکرده امضا کند، پیدا است که چه رنجی است بدان زندان زندانیان را…

مجید توکلی، حسین ترکاشوند، اسماعیل سلما‌ن‌پور، کوروش دانشیار، احمد قصابان، عباس حكيم زاده، نريمان مصطفوي ،مهدي مشايخي، یاسر ترکمن، شبنم مددزاده و به تازه‌گی مسعود دهقان یازده دانش‌جویی هستند که در سلول انفرادی زندان اوین روزگار به سختی می‌گذرانند و کیست که نداند سلول انفرادی یعنی شکنجه‌گاه و کیست که نداند با نام گذاشتن سوئیت به جای سلول انفرادی تشویش اذهان عمومی می‌کنند، تا اقدام علیه امنتی ملی و تبلیغ علیه «نظام»شان جا افتد و سیل کوچک مراسم‌های خودجوش استقبال در فرودگاه برای «حماسه»‌ی کوچکی و «اقتدار ملی»‌ی از دست رفت از رونق نیافتد.

داشتن سلول انفرادی نشانی دیگر برای سرافکنده‌گی یک ملت است که ما باشیم، و نشانی دیگر است برای وجود نقض حقوق‌بشر در ایران. دانش‌جویان زندانی را آزاد کنید…

دانشجویان بازداشت شده پلی تکنیک تحت شکنجه و فشارهای غیرانسانی برای انجام مصاحبه تلویزیونی قرار دارند.

یکی از زندانی های زندان اوین که به هنگام انتقال اسماعیل سلمانپور به بهداری وی را دیده است، با تماس تلفنی اطلاع داد که دانشجویان به شدت تحت فشار برای انجام مصاحبه تلویزیونی قرار دارند. وی گفته است فشار و شکنجه بر دانشجویان به حدی است که وضعیت جسمی برخی از آنان به شدت نگران کننده است. وی وضعیت اسماعیل سلمانپور را هم به هنگام انتقال به بهداری بسیار نگران کننده مشاهده کرده است.

وی همچنین اطلاع داد که چند نفر از دانشجویان برای اعتراض به وضعیت خود دست به اعتصاب غذا زده اند. دانشجویان در اعتراض به اعمال وحشیانه بازجویان برای اعتراف به سناریوی ساختگی دست به اعتصاب غذا زده اند.

طی روزهای گذشته نیز یکی از دانشجویان بازداشتی امیرکبیر با خانواده خود تماس گرفته است. وی از پایان بازجویی های خود خبر داده، اما افزوده است که دیگر دانشجویان همچنان تحت بازجویی همراه با شکنجه قرار داند و از آنها خواسته شده است با انجام مصاحبه تلویزیونی به سناریوی ساختگی نیروهای امنیتی اعتراف کنند.

این در حالی است که دانشجویان تاکنون هیچ گونه ملاقاتی با خانواده ها یا وکلای خود نداشته اند. برخی از دانشجویان نیز تاکنون هیچ گونه حتی تماس تلفنی هم با خانواده های خود نداشته اند. عدم اجازه به دانشجویان برای ملاقات با خانواده ها و کلای خود و همچنین اخبار روزهای اخیر در مورد وضعیت جسمی دانشجویان و اعتصاب آنان، بر نگرانی های خانواده ها و دیگر دانشجویان به شدت افزوده است.

به نظر می رسد پس از آنکه نیروهای امنیتی بر سر پروژه نشریات موهن خود با بی آبرویی مواجه شدند، اکنون دانشجویان را به شدت تحت فشار گذاشته اند تا سناریوی دیگری برای آنها بسازند.

کینه نیروهای امنیتی به اعتراض دانشجویان پلی تکنیک به هنگام حضور احمدی نژاد در این دانشگاه و اعتراض دانشجویان به وی باز می گردد. اما اعتراضات امسال دانشجویان به پروژه دفن شهید نیز باعث شده است تا نیروهای امنیتی مجددا به انتقام گیری از دانشجویان مبادرت ورزند.

اکنون نیز گرچه بازجویی چند نفر از دانشجویان به اتمام رسیده است، اما عدم آزادی هیچ یک از دانشجویان و عدم اجازه ملاقات به خانواده ها و وکلا برای ملاقات با دانشجویان بازداشت شده و تحت فشار قرار دادن دانشجویان برای انجام مصاحبه تلویزیونی، نشان از اقدام نیروهای امنیتی برای پرونده سازی گسترده برای دانشجویان دارد.

خبرنامه امیرکبیر

همزمان با حضور مهدی کروبی در دانشگاه اراک دانشجویان این دانشگاه به ادامه بازداشت دانشجویان  اعتراض کردند.

 در این مراسم دانشجویان تصاویر دانشجویان بازداشت شده در ماه های اخیر را پخش کرده وخواستار آزادی آنان شدند.

گزارش این مراسم که سایت سحام نیوز را منتشر کرده است، به شرح زیر است:

مهدی کروبی کاندیدای دوره دهم ریاست جمهوری ساعتی پیش با حضور در سالن هشت شهریوردانشگاه اراک به ایراد سخنرانی پرداخت و پاسخگوی سؤالات دانشجویان بود.

به گزارش خبرنگار سحام نیوز کروبی در حالی وارد دانشگاه اراک شد که بیش از هزار و پانصد نفر از دانشجویان دانشگاه اراک در سالن اجتماعات مرکزی این دانشگاه و محوطه اطراف آن به استقبال شیخ اصلاحات شتافتند.به گزارش خبرنگار سحام نیوز در این استقبال با شکوه دانشجویان شعار “کروبی دوست داریم” با رها و بارها توسط دانشجویان سر داده شد.

ازدحام دانشجویانی که خواستار دیدار با کروبی بودند به حدی بود که مسئولین دانشگاه مجبور شدند درب های سالن اجتماعات و درب اصلی دانشگاه را ببندند. بر اساس این گزارش هم اکنون صدها تن از دانشجویان در اطراف سالن مراسم تجمع کرده اند.

مهدی کروبی ساعت ۱۵:۲۰ با ابراز احساسات گسترده دانشجویان وارد دانشگاه اراک شد. سخنرانی کروبی بارها با تشویق های ممتد دانشجویان مواجه شد. به نحوی که مجری برنامه مکرر از دانشجویان حاضر در محل سخنرانی می خواست که با رعایت سکوت اجازه اجرای مراسم را به وی بدهند.خبرها و گزارش های تصویری متعاقبا اعلام خواهد شد...

مسعود دهقان عضو انجمن اسلامی پلی تکنیک امروز صبح بازداشت شد.

ماموران امنیتی با حمله به منزل وی با درهم شکستن وسایل منزل وی را بازداشت کردند. ماموران

 بسیاری از وسایل شخصی وی را نیز ضبط کردند.

دهقان در ۲ دوره عضو شورای مرکزی انجمن اسلامی پلی تکینک بوده است. وی فرزند شهید است.

این حمله وحشیانه در حالی انجام شده است که پس از گذشت هفته ها از وضعیت دیگر ۹ دانشجوی

 بازداشت شده دانشگاه امیرکبیر اطلاعی در دسترس نیست.

عدم اجازه به خانواده ها و وکلای دانشجویان برای ملاقات با دانشجویان نیز نشانی از فشار بر دانشجویان دانشگاه امیرکبیراست.

امروز فعالان حقوق بشر در ایران گزارش دادند که اسماعیل سلمانپور با وضعیت وخیم جسمی به

 درمانگاه بیمارستان اوین منتقل شده است.

خبرنامه امیرکبیر

جلسه مشترک نمایندگان بسیج دانشجویی، انجمن های مستقل و طیف جعلی تحکیم وحدت با عنوان “مرد دهم ریاست جمهوری” با اعتراض دانشجویان دانشگاه تربیت معلم نسبت به تداوم بازداشت شبنم مددزاده و دیگر دانشجویان زندانی مواجه و به تشنج کشیده شد.

در این جلسه که شب گذشته در پردیس کرج دانشگاه تربیت معلم تهران برگزار شد نمایندگان تشکل های همسو با دولت با ایجاد یک تریبون انتخاباتی یک طرفه به نفع محمود احمدی نژاد دست به تخریب گسترده ی روسای جمهور پیشین زدند.

در این جلسه دانشجویان با در دست داشتن عکس های دانشجویان بازداشتی و در حالی که بازوبند «دانشجویان در بند را آزاد کنید» را بر بازو داشتند، اعتراض خود را نسبت به تدوام بازداشت دانشجویان نشان دادند.  واکنش توهین آمیز “طوسی” نماینده ی انجمن های مستقل نسبت به بالا بردن عکس های دانشجویان در بند موجبات تشنج جلسه را فراهم کرده و در ادامه توهین و شایعه پراکنی فرد مذکور نسبت به شبنم مددزاده، دانشجوی دربند دانشگاه تربیت معلم که بیش از ۶۰ روز است که در بازداشت به سر می برد، جو روانی جلسه را به شدت متشنج کرد.

 درخواست  دانشجویان معترض برای داشتن تریبون و بیان دیدگاه هایشان با مخالفت و ضرب و شتم این دانشجویان توسط مجریان برنامه (اعضای انجمن اسلامی جعلی و موازی ۶۸) روبرو شد.

در پایان تعداد زیادی از دانشجویان در اعتراض به روند یک طرفه جلسه و با اعلام عدم رسمیت و صلاحیت سخنرانان جلسه را ترک کردند.

به این ترتیب پروژه تریبون های دانشجویی برای حمایت انتخاباتی از دولت نهم و محمود احمدی نژاد، با واکنش دانشجویان مواجه شد.

خبرنامه امیرکبیر

اسماعیل سلمان پور فعال دانش‌جویی و عضو انجمن اسلامی دانش‌جویان دانش‌گاه امیرکبیر که پیش‌تر در مراسم بزرگ‌داشت مهندس بازرگان در تاریخ ۱۸ بهمن ماه سال گذشته بازداشت شده بود از بند امنیتی به بهداری زندان اوین منتقل شد.

صبح امروز، وی در حالی که به شدت از ضعف جسمی برخوردار بود، با همراهی ماموران امنیتی به بهداری زندان اوین منتقل شد. شاهدان عنوان می‌کنند که موهای سر نام‌برده به‌طور کامل تراشیده شده بود و به شدت وزن بدن خود را از دست داده بود. وی حتا امکان تکلم، هوش‌یاری و تمرکز مناسب برای آگاهی از محیط پیرامون خود را نداشته است. هم‌چنین مشخص نیست کاهش شدید وزن بدن بر اساس اعتصاب غذای طولانی و یا بر اثر فشارهای وارده‌ی روحی و جسمی صورت گرفته است...

بر اساس گزارشات دریافتی از داخل زندان رجائی شهر کرج (گوهردشت)، مقامات زندان در تاریخ 24 فروردین ماه امسال، در حالی که هوا به شدت سرد و غیر قابل تحمل بود و بارش باران و برف جریان داشت، همه زندانیان سیاسی و غیر سیاسی را در قسمت هواخوری زندان به اجبار ساعت ها نگه داشتند. این اقدام مبهم مقامات زندان که هنوز در این باره پاسخی به زندانیان معترض نداده اند، موجب سرما خوردگی و بیماری عده ای از زندانیان شده است.

به گفته تعدادی از زندانیان این زندان، در این اوضاع تعدادی از زندانیان سیاسی که مجال پوشیدن کفش یا دمپایی را نیافتند به دستور افسر نگهبان وقت و مسئولین امنیتی زندان( از جمله کرمانی) با پای برهنه روی آسفالت هوا خوری زندان نگه داشته شدند و به وضعیت سلامتی و میزان مقاومت بدن آنها در مقابل سرمای شدید اعتنایی نشد...

دانشجویان دانشگاه بو علی سینا همدان به منظور دستیابی به مطالبات صنفی خود  برای دومین روز متوالی دست به اعتصاب غذا زدند، این در حالیست که دا نشجویان در اولین روز اعتصاب پاسخی از سوی مسئولان دریافت نکردند.

  در روز دوشنبه ٣١/١/٨٨ صدها دانشجو با چیدن سینی های غذا و همچنین امضای طومار ٢٥٠٠ امضایی به اعتراضات خود نسبت به مشکلات صنفی ادامه دادند. دانشجویان با دادن شعارهای     “دانشجو می میرد ، ذلت نمی پذیرد” و “ریاست دانشگاه ، پاسخگو ، پاسخگو” خواستار حضور رییس دانشگاه و پاسخگویی وی شدند. پس از گذشت حدود نیم ساعت، رییس دانشگاه درحالی که می خواست از یکی از طرحهای عمرانی بازدید کند (به گفته خود ایشان، به همراه مسئولین حراست !) با فشار دانشجویان در جمع آنها حضور یافت.

پس از طرح خواسته های متعدد، دانشجویان نسبت به پاسخ های رئیس قانع نشدند و خواستار برگزاری جلسه پرسش و پاسخ با حضور مسئولین دانشگاه شدند. این جلسه روز سه شنبه مورخ ١/٢/٨٨ برگزار می شود.

اعتصاب کنندگان اعلام کردند در صورت عملی نشدن خواسته هایشان به اعتصاب خود ادامه خواهند داد.

خبرنامه امیرکبیر

روز دوشنبه سی و یکم فروردینماه شمار کثیری از دانشجویان دانشگاه تربیت معلم کرج – پردیس ودانشگاه تهران تریبون آزادی را در مقابل سلف سرویس این دانشگاه برگزار کردند. این تجمع در اعتراض به اقدام تعدادی از نیروهای انتظامی در شب گذشته – سی ام فروردینماه در محوطه دانشگاه وضرب وشتم دانشجویان و مسئولین حراست دانشگاه انجام گرفت.

 دانشجویان در پایان این تجمع در قطعنامه ای که صادر کرده اند به دانشگاه و مسئولین آن تا شنبه فرصت داده اند که مسئله را پیگیری کنند. آنها همچنین دو خواسته را مطرح کرده اند؛ یکی آن که سردار احمدی مقدم فرمانده کل نیروهای انتظامی ، به طور رسمی و علنی از جامعه دانشجویی عذرخواهی کند و دوم آن که وزیر علوم، آقای زاهدی، در مورد این مسئله موضع گیری مشخصی داشته باشد.
دانشجویان همچنین خواستارآزادی شبنم مددزاده و برادرش فرزاد شدند که دو ماه از بازداشت آنها می گذرد و هنوز تکلیف آنها روشن نیست و خانواده نیز با آنها دیدار نکرده اند...