(احضار ۴ دانشجوی دانشگاه صنعتی نوشیروانی بابل به کمیته انضباطی به دلیل برگزاری مراسم ۱۶ آذر
خبرنامه امیرکبیر: پس از احضار ۴ دانشجوی دانشگاه صنعتی نوشیروانی بابل به اتهام برگزاری و سخنرانی در تجمع روز دانشجو و نقد دولت و وزارت علوم، روز گذشته یک دانشجوی دیگر این دانشگاه به کمیته انضباطی احضار شد. در پی این احضارها شورای صنفی دانشگاه نوشیروانی بابل نامه ای سرگشاده خطاب به رئیس این دانشگاه منتشر ساخت. متن این نامه به شرح زیر است:
رئیس محترم دانشگاه صنعتی نوشیروانی بابل
جناب آقای دکتر شکرالله شکری کجوری
همه ساله صدها دانشجو بعد از گذراندن مرحله ی سختی به نام کنکور وارد دانشگاه می شوند . ورود به دانشگاه تنها به دلیل ارتقا سطح علمی جذابیت ندارد، بلکه برای دستیابی به مرحله ی جدیدی از آزادی های فردی- اجتماعی و به قولی مستقل شدن، شور و حال خاصی را در دل دانشجویان ایجاد می کند. با توجه به بیش از حد پر بودن خوابگاه های دانشگاه می توان گفت اغلب دانشجویان اهل شهر بابل نیستند. حدود ۲۰۰۰ دانشجو باید به مدت حداقل ۴ سال در این شهر زندگی کنند تا از این دانشگاه فارغ التحصیل شوند، اما براستی می توان به همین سادگی این مرحله را سپری کرد ؟
بگذارید حقوق این دانشجویان را، نمی دانیم برای چندمین بار، اما برای یک بار دیگر فقط مرور کنیم :
- محل اقامت مناسب: حق داشتن فضای با وسعت کافی، ظاهری آراسته ، سرویس های بهداشتی تمیز، محل طبخ کاملا بهداشتی، وسایل راحتی ( تخت خواب، یخچال، میز و… )، وسایل ارتباطی مانند تلفن به تعداد مناسب، سایت کامپیوتر مجهز به اینترنت متناسب با تعداد دانشجویان مستقر در خوابگاه، محل مطالعه ای آرام ، راحت و دارای وسعت متناسب با تعداد افراد
- حق داشتن تغذیه و خدمات متناسبت: بهداشتی بودن، مکان طبخ، وسایل آشپزخانه، محل غذاخوری، ظروف، مواد اولیه مصرفی و البته رسیدگی به نحوه ی نظافت آنها. استفاده مسئولین سلف سرویس دانشگاه از مواد اولیه مناسب، استفاده نکردن از مواد ارزان قیمت تنها به دلیل پایین بودن قیمت آن و در اولویت قرار دادن کیفیت مواد، به کارگیری نیروی مجرب و کافی متناسب با حجم و میزان استفاده از سلف سرویس دانشگاه ، وجود نیروی کار زن برای سلف خواهران و…
- حقوق آموزشی: داشتن اساتید مجرب و کارا و رابطه صمیمانه با آنها، وجود اداره ی آموزش با کارمندانی مسئول و مجرب، فضای مناسب برای تحصیل از جمله آراستگی کلاس ها و وسایل آنها، سالن ها، دانشکده ها، فضای دانشگاه ، دارا بودن کتابخانه ای که پاسخگوی نیازهای روز دانشجویان باشد ، فضای مناسب برای مطالعه ، برگزاری سمینار های علمی جهت ارتقا سطح علمی دانشگاه ، وجود سایت کامپیوتری مجهز و به روز جهت استفاده و داشتن سایت اینترنتی منظم که همه ی ساعات شبانه روز پاسخگوی نیازهای دانشجویان باشد
- حق داشتن امکانات ورزشی : فضای مناسب ورزشی از جهت ایمنی، بهداشتی ، تنوع رشته ها ، وسعت کافی، امکانات و تجهیزات کافی
- به کار گرفته شدن نیروی حراست برای حفاظت از دانشجویان، دانشگاه ، مسئولین ، اساتید و کارکنان
-حقوق فرهنگی: برگزاری اردوهای زیارتی، سیاحتی و علمی به عنوان تفریحات سالم، برگزاری جشن ها به مناسبت های مختلف ، تئاتر و فیلم و داشتن فضای مناسب برای اینگونه مراسم و قرار دادن آن ها در اختیار دانشجویان، حق داشتن مجلات و نشریات فرهنگی، هنری، سیاسی و… داشتن بودجه مستقل برای کانون ها ، سیاست های مشخص برای رسیدگی به کانون ها و نشریات و…
- حق داشتن جو مناسب دانشگاهی که در آن شاهد ارتباط سالم فرهنگی، علمی ، سیاسی، مذهبی و البته دوستانه دانشجویان باشیم . نبودن کج اندیشی و نگاه بدبینانه نسبت به ارتباطات و فعالیت های دانشجویی
- حق بیمه بودن، تأیین حقوق دانشجویی مشخص برای فعالیت ها و…
اگر در دانشگاهی این موارد که حداقل حقوق صنفی دانشجویان است رعایت گردد می توانیم شاهد فارغ التحصیل شدن دانشجویانی باشیم که هم از نظر علمی و هم از نظر اجتماعی و فرهنگی مایه ی مباهات دانشگاه و در نهایت آن جامعه می باشند.
اما اگر در دانشگاهی دانشجویان دارای مکان مناسبی برای مستقر شدن و به معنای واقعی کلمه زندگی نباشند، اگر غذایی که می خورند تنها بتوان صفت قابل خوردن را، آن هم در بعضی مواقع که کیفیت آن بهتر می شود بر آن نهاد، اگر فضای آموزشی مناسبی نداشته باشند و مرجعی پاسخگو و راهنما به نام اداره ی آموزش وظایف خود را به درستی انجام ندهد، اگر نتوانند فعالیت های فرهنگی ، ورزشی ، علمی ، تفریحی، سیاسی و اجتماعی به موازات تحصیل خود داشته باشند و در نهایت فضای دانشگاه فضایی بدبین، نا امن و پر دغدغه باشد، باید گفت این قشر به بیرون کشیده خواهند شد که اغلب این جدا شدن ها منجر به افت شدید تحصیلی و انحرافات اخلاقی می شود. لذا فارغ التحصیلان چنین دانشگاهی از نظر سطح علمی و آداب اجتماعی در سطح پایین قرار می گیرند که حاصل آن تنزل جایگاه و وارد کردن خسارت به کشور است.
موارد یاد شده جزء وظایف اصلی این نهاد است و اینکه کدام یک از نتایج بر شمرده حاصل می شود تنها در گرو عملکرد مسئولین بوده که به وظایفشان عمل کنند یا خیر. و در این میان تشکلی به نام شورای صنفی دانشجویان در دانشگاه وجود دارد که در برابر دانشگاه صرفا مسئول یادآوری وظایفشان است و در قبال دانشجویان نقش شفاف سازی حقوقشان و ارائه گر عملکرد دانشگاه را ایفا می کند.
حال به دانشگاه خود می نگریم. دانشگاه صنعتی نوشیروانی بابل که مرحوم نوشیروانی برای آن خون دل ها خورد و متأسفانه در زمان حیاتش نتوانست حاصل آن همه از خود گذشتگی و تلاش خود را ببیند و دانشگاهی که دانشجویان آن جزء برندگان اصلی کنکور به حساب می آیند. عمل کرد دانشگاه ما کدام یک از موارد یاد شده است؟ آیا حداقل شاهد رعایت نسبتا کامل آن هستید ؟اگر والدین دانشجویان به دانشگاه مراجعه کنند سرتان را با افتخار بالا می گیرید ؟ آیا مرحوم نوشیروانی را روسفید کرده اید ؟ رابطه ی سالم در فضای دانشگاه و دانشجویی بهتر است یا رابطه شان در خارج از آن؟ این نوع صدور و یا عدم صدور مجوز اردو درست است یا غلط؟ آیا فکر می کنید این نوع برخورد حراست دانشگاه ما نتیجه ی مثبت دارد؟ دانشجویی که در زمان تحصیلش نه جای نسبتا مناسب داشته باشد، نه امکانات مناسب، نه کلاس و دانشکده مناسب و نه غذای خوب، عاقبتش ختم به کجاست؟ فکر می کنید واقعاً این همه تلاش نمایندگان دانشجویان برای دست یابی به چنین حقوقی که حقوق اولیه دانشجویان می باشد لازم است ؟؟!! آیا بهتر نیست نمایندگان، زمان خود را در فضای مناسب همگانی صرف ارتقا سطح علمی ، فرهنگی و…. دانشگاه نمایند ؟!
این نامه ای است سرگشاده! نه پیشنهادی داریم، نه زمانی را برای بهبود مشخص می کنیم. موارد ذکر شده اصل وجودی دانشگاه است و در برابر اینکه حال دانشگاه ما تا چه حد فاقد این موارد است، نمی دانیم باید بخندیم یا گریه کنیم. اما بدانید که اگر قرار است نماینده ی دانشجویان باشیم و حرفهایمان برای مسئولین بدینسان بی اهمیت باشد، ترجیح می دهیم مقابلشان بایستیم و اعتراض کنیم تا اینکه به جای آن شرمنده ی دانشجویان برای سکوت خود باشیم. |
نوسندگان
